Jak prawidłowo wykonać elewację w systemie ETICS? Ocieplenie domu krok po kroku

Ocieplenie budynku wygląda na prosty układ kilku warstw. Do ściany przykleja się styropian, nakłada klej z siatką, a na końcu tynk. W praktyce każdy z tych etapów składa się z wielu czynności, które trzeba wykonać w odpowiedniej kolejności i zgodnie z technologią.

Znaczenie ma przygotowanie ściany, sposób nakładania kleju, ułożenie płyt termoizolacyjnych, rozmieszczenie łączników, zabezpieczenie narożników okien, prawidłowe zatopienie siatki oraz warunki, w których nakładany jest tynk.

Błędy popełnione na początku prac często stają się widoczne dopiero po kilku sezonach. Mogą pojawić się rysy, pęknięcia, odspojenia, nierówności albo ślady przebiegu płyt izolacyjnych. Dlatego elewację należy traktować jako kompletny system, w którym każda warstwa współpracuje z pozostałymi.

Poniżej pokazujemy, jak powinno wyglądać prawidłowe wykonanie ocieplenia elewacji krok po kroku. Jeżeli wolisz obejrzeć cały proces zamiast czytać, zachęcamy do zapoznania się z naszym filmem.

Z czego składa się system ocieplenia ETICS?

System ETICS, nazywany również metodą lekką-mokrą, składa się z kolejnych, ściśle współpracujących ze sobą warstw.

Patrząc od strony ściany budynku, są to:

• podłoże, na przykład pustak ceramiczny, cegła albo beton,
• odpowiednio dobrana emulsja gruntująca,
• zaprawa klejąca do mocowania termoizolacji,
• płyty termoizolacyjne,
• łączniki mechaniczne,
• zaprawa przeznaczona do wykonania warstwy zbrojonej,
• siatka z włókna szklanego,
• podkład gruntujący pod tynk,
• tynk cienkowarstwowy.

Każdy z tych produktów pełni określoną funkcję. Klej odpowiada za połączenie izolacji ze ścianą, łączniki mechaniczne dodatkowo stabilizują płyty, warstwa zbrojona przejmuje naprężenia, a tynk chroni system przed warunkami atmosferycznymi i nadaje elewacji ostateczny wygląd.

Dlatego materiały nie powinny być dobierane przypadkowo. Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie kompletnego systemu jednego producenta, który został przebadany jako całość.

Przygotowanie i gruntowanie podłoża

Prace elewacyjne zaczynają się od ściany. Jeżeli podłoże jest słabe, zabrudzone, zapylone albo ma nierówną chłonność, nawet prawidłowo nałożony klej może nie uzyskać odpowiedniej przyczepności.

Przed rozpoczęciem montażu termoizolacji należy więc sprawdzić stan podłoża. Ściana powinna być:

• nośna i stabilna,
• sucha,
• oczyszczona z kurzu i pyłu,
• pozbawiona tłustych zabrudzeń,
• wolna od luźnych fragmentów zaprawy,
• odpowiednio równa.

Jeżeli na ścianie znajdują się resztki materiałów budowlanych, kruche fragmenty albo większe nierówności, trzeba je wcześniej usunąć lub naprawić.

Dlaczego gruntowanie ściany jest ważne?

Grunt ogranicza i wyrównuje chłonność podłoża. Bez niego woda znajdująca się w zaprawie klejącej może zostać zbyt szybko wchłonięta przez mur. Klej nie ma wtedy odpowiednich warunków do prawidłowego wiązania.

Dobrze dobrany preparat gruntujący:

• wzmacnia powierzchnię podłoża,
• wiąże pozostałości drobnego pyłu,
• wyrównuje chłonność ściany,
• poprawia przyczepność zaprawy,
• zmniejsza ryzyko zbyt szybkiego wysychania kleju.

Grunt musi być dobrany do rodzaju ściany. Inaczej zachowuje się pustak ceramiczny, inaczej beton, a jeszcze inaczej stary tynk podczas termomodernizacji istniejącego budynku.

Po naniesieniu preparatu należy zachować czas potrzebny do jego wyschnięcia. Przyklejanie izolacji do nadal mokrego gruntu może osłabić całe połączenie.

Montaż termoizolacji

Po przygotowaniu ściany można rozpocząć montaż materiału termoizolacyjnego. Najczęściej stosowany jest styropian, choć system ETICS może być również wykonany z wykorzystaniem wełny skalnej lub innych płyt dopuszczonych do konkretnego systemu.

Płyty należy układać starannie, bez przypadkowych szczelin i uskoków. Już na tym etapie powstaje płaszczyzna, na której później wykonywane będą kolejne warstwy.

Nierówności pozostawione podczas montażu izolacji nie znikną pod klejem i tynkiem. Ich wyrównywanie kolejnymi warstwami prowadzi do zróżnicowania grubości materiału, pogorszenia estetyki i zwiększenia ryzyka powstawania rys.

Jak prawidłowo nakładać klej na płyty?

W prezentowanym rozwiązaniu zaprawa klejąca nakładana jest metodą obwodowo-punktową.

Klej układa się:

• ciągłym pasmem po obwodzie płyty,
• kilkoma punktami w jej środkowej części.

Pas obwodowy powinien znajdować się w niewielkiej odległości od krawędzi płyty. W pokazanym materiale ma on około 3 cm szerokości. Punkty kleju w środkowej części płyty mają średnicę około 8–12 cm.

Po dociśnięciu płyty do ściany zaprawa powinna pokrywać co najmniej około 40% jej powierzchni. Dokładne wymagania należy zawsze sprawdzić w instrukcji zastosowanego systemu.

Dlaczego nie należy kleić płyt wyłącznie na placki?

Nałożenie kilku przypadkowych placków kleju pozostawia za płytą duże, połączone ze sobą przestrzenie. Mogą one umożliwiać ruch powietrza pod ociepleniem i powodować nierównomierną pracę płyt.

Ciągłe pasmo kleju po obwodzie:

• stabilizuje płytę,
• ogranicza przepływ powietrza pod izolacją,
• zapewnia lepsze podparcie jej krawędzi,
• zmniejsza ryzyko odkształceń i pęknięć.

Szczególnie niebezpieczne jest powstanie pionowych kanałów powietrznych przebiegających przez większą część elewacji. Mogą one pogorszyć działanie całego ocieplenia, a w określonych sytuacjach również wpływać na bezpieczeństwo pożarowe fasady.

Układanie pierwszego rzędu płyt

Pierwszy rząd termoizolacji wyznacza położenie wszystkich kolejnych warstw. Jeżeli zostanie ułożony krzywo, błąd będzie się powiększał wraz z wysokością ściany.

Płyty należy montować na prawidłowo przygotowanym podparciu systemowym albo w miejscu wynikającym z projektu rozwiązania cokołu. Podczas prac trzeba regularnie sprawdzać ich poziom oraz płaszczyznę.

Każdą płytę po przyłożeniu do ściany należy docisnąć i ustawić za pomocą długiej łaty. Nie powinno się uderzać bezpośrednio w izolację ostrym narzędziem ani dopuszczać do jej miejscowego wgniatania.

Klej nie może dostawać się pomiędzy boczne krawędzie płyt. Powstałe w ten sposób mostki materiałowe mogą później odznaczać się na powierzchni elewacji.

Płyty układamy z przesunięciem spoin

Termoizolację montuje się mijankowo, podobnie jak cegły w murze. Pionowe połączenia płyt w kolejnych rzędach nie powinny znajdować się w jednej linii.

Przesunięcie spoin:

• poprawia stabilność całej powierzchni,
• ogranicza powstawanie długich, pionowych połączeń,
• pomaga równomiernie rozłożyć naprężenia,
• zmniejsza ryzyko późniejszych pęknięć.

Na narożnikach budynku płyty powinny się wzajemnie przewiązywać. Kolejne rzędy należy układać naprzemiennie, dzięki czemu narożnik tworzy spójną i stabilną konstrukcję.

Montaż płyt wokół okien i drzwi

Otwory okienne i drzwiowe są jednymi z najbardziej obciążonych miejsc na elewacji. W ich narożnikach koncentrują się naprężenia, dlatego układ płyt ma tutaj szczególne znaczenie.

Krawędź płyty nie powinna kończyć się dokładnie w narożniku otworu. Nie należy również wykonywać krzyżowego połączenia czterech płyt w tym miejscu.

Wokół okna płyty powinny być odpowiednio docięte, najczęściej w kształcie litery „L”. Dzięki temu połączenia materiału zostają odsunięte od narożnika otworu, w którym występuje największe ryzyko powstania rysy.

Złe rozplanowanie płyt może prowadzić do charakterystycznych, ukośnych pęknięć wychodzących z narożników okien.

Uzupełnianie szczelin między płytami

Płyty powinny być montowane możliwie ciasno. W praktyce mogą jednak powstać niewielkie szczeliny wynikające z docinania materiału albo nierówności ściany.

Nie należy wypełniać ich zaprawą klejącą. Klej ma inne właściwości cieplne niż materiał izolacyjny i może utworzyć liniowy mostek termiczny.

Większe szczeliny powinny zostać wypełnione paskami tego samego materiału termoizolacyjnego. Drobniejsze można uzupełnić odpowiednią niskoprężną pianą przeznaczoną do płyt izolacyjnych.

Po stwardnieniu nadmiar piany trzeba przyciąć równo z powierzchnią ocieplenia.

Mocowanie termoizolacji łącznikami mechanicznymi

Po związaniu kleju płyty mocuje się do podłoża za pomocą łączników mechanicznych, potocznie nazywanych kołkami.

Rodzaj, długość i liczba łączników muszą być dopasowane do:

• rodzaju podłoża,
• grubości termoizolacji,
• wysokości budynku,
• strefy obciążenia wiatrem,
• zaleceń producenta systemu,
• projektu technicznego.

Łącznik musi zostać zakotwiony w warstwie nośnej ściany. Nie wystarczy, że przejdzie jedynie przez tynk albo luźną warstwę wyrównującą.

Jak powinien być osadzony łącznik?

Talerzyk łącznika powinien znaleźć się równo z powierzchnią termoizolacji lub zostać zamontowany w sposób przewidziany dla danego rozwiązania systemowego.

Zbyt płytkie osadzenie sprawi, że talerzyk będzie wystawał. Zbyt mocne wbicie może uszkodzić płytę i utworzyć miejscowe zagłębienie. Oba błędy utrudniają późniejsze wykonanie równej warstwy zbrojonej.

W niektórych systemach stosuje się montaż zagłębiony. Talerzyk zostaje schowany w termoizolacji, a miejsce mocowania przykrywa się krążkiem wykonanym z tego samego materiału. Ogranicza to ryzyko odznaczania się punktów mocowania na gotowej elewacji.

Szlifowanie powierzchni termoizolacji

Po zamontowaniu i zakołkowaniu izolacji należy sprawdzić całą płaszczyznę. Uskoki na połączeniach płyt wyrównuje się za pomocą odpowiedniej pacy lub szlifierki do styropianu.

Szlifowanie pozwala:

• usunąć różnice poziomów pomiędzy płytami,
• wyrównać powierzchnię ściany,
• poprawić przyczepność kolejnej warstwy,
• ograniczyć zużycie kleju,
• przygotować równą bazę pod warstwę zbrojoną.

Pył powstały podczas szlifowania należy dokładnie usunąć. Pozostawiony na powierzchni osłabia przyczepność zaprawy.

Termoizolacja nie powinna również pozostawać przez długi czas bez zabezpieczenia. Pod wpływem promieniowania słonecznego powierzchnia styropianu może żółknąć i tracić swoje właściwości przyczepne. Taką warstwę trzeba przed dalszymi pracami przeszlifować.

Obróbka okien i pozostałych elementów elewacji

Dobrze wykonana płaszczyzna ściany to dopiero część pracy. O trwałości fasady często decydują detale przy oknach, drzwiach, parapetach, narożnikach i połączeniach różnych materiałów.

W tych miejscach należy zastosować odpowiednie profile i akcesoria systemowe.

Listwy przyokienne

Listwa przyokienna umożliwia estetyczne i szczelne połączenie warstwy elewacyjnej z ramą okna. Zwykle posiada:

• elastyczne uszczelnienie,
• pas siatki zbrojącej,
• element pozwalający przykleić folię zabezpieczającą okno.

Listwa powinna być dopasowana do przewidywanej grubości zaprawy i tynku oraz zamontowana na czystej ramie. Dzięki niej połączenie może przejmować niewielkie ruchy różnych materiałów bez powstawania przypadkowych pęknięć.

Nieprawidłowe wykonanie styku elewacji z oknem może prowadzić do nieszczelności, zabrudzeń, zawilgocenia oraz odspajania się tynku przy ramie.

Profile z okapnikiem

Na poziomych krawędziach, nadprożach i innych miejscach, z których woda powinna być odprowadzana poza powierzchnię elewacji, stosuje się profile okapnikowe.

Ich zadaniem jest takie skierowanie wody, aby nie podciekała pod spód elementu i nie spływała po ścianie.

Brak prawidłowo wykonanego okapnika może powodować:

• powstawanie zacieków,
• zawilgocenie spodniej części nadproża,
• szybsze zabrudzenie elewacji,
• uszkodzenia warstw wykończeniowych.

Narożniki z siatką

Zewnętrzne narożniki budynku, ościeży i innych elementów zabezpiecza się profilami narożnikowymi z fabrycznie zamocowaną siatką.

Profile pomagają uzyskać prostą linię i wzmacniają miejsca szczególnie narażone na uderzenia. Narożnik powinien być dokładnie ustawiony, a jego siatka prawidłowo połączona z pozostałym zbrojeniem elewacji.

Samo nałożenie większej ilości kleju na narożnik nie zastępuje profilu systemowego.

Profile dylatacyjne

Jeżeli w konstrukcji budynku występuje dylatacja, trzeba ją przenieść również przez system ocieplenia. Nie wolno zakrywać jej płytami, klejem i tynkiem, ponieważ ruch części budynku zostanie wtedy przeniesiony na elewację.

W takim miejscu stosuje się odpowiedni profil dylatacyjny, który pozwala na kontrolowaną pracę dwóch fragmentów fasady.

Dodatkowe wzmocnienia przy narożnikach otworów

Nawet prawidłowe ułożenie płyt w kształcie litery „L” nie kończy obróbki okna. Narożniki otworów trzeba dodatkowo wzmocnić fragmentami siatki ułożonymi ukośnie.

Tak zwane zbrojenie diagonalne montuje się pod kątem około 45 stopni względem narożnika okna lub drzwi. W pokazanym rozwiązaniu stosowane są fragmenty siatki o wymiarach około 25 × 35 cm.

Ich zadaniem jest przejęcie naprężeń, które mogłyby doprowadzić do powstania ukośnej rysy.

Wzmocnienia diagonalne należy wykonać przy wszystkich narożnikach otworów. Pominięcie choćby jednego miejsca może skutkować pęknięciem widocznym później na gotowym tynku.

Wzmocnienie naroży wewnętrznych i ościeży

Siatka musi tworzyć ciągłe zbrojenie również w ościeżach oraz na styku glifów z płaszczyzną ściany.

Wewnętrzne naroża nie powinny pozostawać bez dodatkowego zabezpieczenia. Siatkę należy odpowiednio wywinąć lub zastosować przeznaczone do tego elementy systemowe.

Szczególnej dokładności wymagają połączenia:

• nadproża z bocznymi ościeżami,
• ościeży z ramą okienną,
• parapetu z termoizolacją,
• narożników budynku,
• różnych materiałów wykończeniowych.

Każde z tych miejsc powinno być zaplanowane przed rozpoczęciem wykonywania głównej warstwy zbrojonej.

Wykonanie warstwy zbrojonej

Warstwa zbrojona stanowi właściwe zabezpieczenie mechaniczne termoizolacji. Przejmuje naprężenia termiczne, wzmacnia powierzchnię i tworzy podłoże pod tynk.

Wykonuje się ją z zaprawy klejącej oraz siatki z włókna szklanego przeznaczonej do konkretnego systemu ocieplenia.

Prawidłowa kolejność prac

Najpierw na powierzchnię termoizolacji nakłada się zaprawę. Następnie, zanim zacznie wiązać, zatapia się w niej siatkę i wygładza powierzchnię.

Siatka powinna znajdować się w zewnętrznej części warstwy zbrojonej, ale musi być całkowicie przykryta zaprawą. Nie może pozostawać widoczna ani leżeć bezpośrednio na styropianie.

Kolejne pasy siatki układa się z zakładem. Szerokość zakładu powinna odpowiadać wymaganiom systemu, zazwyczaj jest to co najmniej około 10 cm.

Siatki nie mocuje się do suchego styropianu

Częstym błędem jest rozwieszenie siatki na płytach, a następnie przykrywanie jej klejem. W takim rozwiązaniu zaprawa nie tworzy ciągłej warstwy bezpośrednio na termoizolacji, a siatka znajduje się w niewłaściwym miejscu.

Prawidłowa kolejność jest odwrotna:

1. nakładamy zaprawę,
2. zatapiamy w niej siatkę,
3. wyrównujemy powierzchnię,
4. w razie potrzeby uzupełniamy warstwę świeżą zaprawą.

Gotowa powierzchnia powinna być równa, ciągła i pozbawiona widocznego wzoru siatki.

Nakładanie zaprawy pod siatkę

Zaprawę można nakładać pacą zębatą, która pomaga utrzymać równomierną ilość materiału na powierzchni. Następnie siatkę przykłada się do świeżej warstwy i zatapia gładką stroną pacy.

Prace warto prowadzić pasami odpowiadającymi szerokości siatki. Pozwala to ograniczyć ryzyko przedwczesnego wysychania zaprawy.

Nie należy nakładać kleju na zbyt dużą powierzchnię jednocześnie, szczególnie podczas ciepłej, suchej albo wietrznej pogody.

Łączenie pasów siatki

Każdy kolejny pas musi zachodzić na poprzedni. Połączenia bez zakładu tworzą słabe linie, wzdłuż których mogą później pojawić się rysy.

Zakłady siatki trzeba zachować również przy połączeniu głównej warstwy zbrojonej z:

• narożnikami systemowymi,
• listwami przyokiennymi,
• profilami okapnikowymi,
• wzmocnieniami diagonalnymi,
• profilami dylatacyjnymi.

Wszystkie elementy powinny stworzyć jedną, ciągłą warstwę.

Ochrona elewacji podczas prac

Każdy etap systemu ETICS wymaga odpowiednich warunków pogodowych. Zbyt wysoka temperatura, bezpośrednie nasłonecznienie, silny wiatr, deszcz lub ryzyko przymrozku mogą zakłócić wiązanie materiałów.

Rusztowanie powinno zostać zabezpieczone siatkami ochronnymi. Osłony ograniczają działanie słońca i wiatru, a także chronią świeże warstwy przed nagłą zmianą pogody.

Trzeba również dokładnie zabezpieczyć:

• okna i drzwi,
• parapety,
• dach i obróbki blacharskie,
• tarasy oraz nawierzchnie wokół budynku,
• zamontowane wcześniej elementy wyposażenia.

Pozostawione na ramach okiennych resztki gruntu, kleju lub tynku mogą być bardzo trudne do usunięcia po związaniu.

Gruntowanie warstwy zbrojonej

Po całkowitym wyschnięciu warstwy zbrojonej wykonuje się gruntowanie pod tynk.

Podkład:

• wyrównuje chłonność powierzchni,
• poprawia przyczepność tynku,
• ogranicza zbyt szybkie odbieranie wody z masy tynkarskiej,
• ułatwia uzyskanie równomiernej struktury,
• może ograniczyć ryzyko prześwitywania podłoża.

Kolor podkładu często dobiera się do koloru tynku. Jest to szczególnie ważne przy tynkach o wyraźnej strukturze, w których miejscowo może być widoczne podłoże.

Grunt należy nanosić równomiernie i pozostawić do pełnego wyschnięcia zgodnie z instrukcją producenta.

Wykonanie tynku cienkowarstwowego

Tynk jest ostatnią widoczną warstwą systemu. Odpowiada za wygląd elewacji, ale również chroni ją przed opadami, zabrudzeniami i działaniem czynników atmosferycznych.

Przed rozpoczęciem prac trzeba przygotować odpowiednią ilość materiału, zaplanować podział powierzchni i sprawdzić warunki pogodowe.

Tynk nakładamy bez przerw technologicznych na jednej powierzchni

Jedną wydzieloną płaszczyznę ściany należy wykonać w sposób ciągły. Przerwanie prac w przypadkowym miejscu może pozostawić widoczne łączenie, różnicę faktury albo odcienia.

Naturalnym miejscem zakończenia pracy może być:

• narożnik budynku,
• dylatacja,
• boniowanie,
• zmiana materiału,
• inny zaplanowany podział architektoniczny.

Na większych powierzchniach prace musi wykonywać odpowiednio liczny zespół. Jedna osoba nakłada materiał, kolejna go rozprowadza, a następna nadaje strukturę. Tylko wtedy możliwe jest utrzymanie mokrego brzegu na całej ścianie.

Nadawanie struktury

Po nałożeniu tynku na grubość wynikającą z uziarnienia materiał zaciera się odpowiednią pacą.

Sposób prowadzenia narzędzia wpływa na ostateczny wygląd powierzchni. Każdy pracownik powinien stosować taką samą technikę, siłę docisku oraz kierunek ruchów.

Różnice w sposobie zacierania mogą stać się widoczne po wyschnięciu, zwłaszcza w bocznym świetle.

Najczęstsze błędy przy wykonywaniu elewacji

Większość problemów nie wynika z jednego dużego zaniedbania. Zwykle jest efektem kilku pozornie niewielkich uproszczeń.

Do najczęściej spotykanych błędów należą:

• rozpoczęcie prac bez sprawdzenia podłoża,
• brak gruntowania albo zastosowanie niewłaściwego preparatu,
• klejenie płyt wyłącznie na placki,
• zbyt mała powierzchnia kontaktu kleju ze ścianą,
• wpuszczanie kleju w szczeliny między płytami,
• brak przewiązania płyt na narożnikach,
• połączenia płyt wypadające w narożnikach okien,
• niewypełnione szczeliny w termoizolacji,
• źle dobrane lub nieprawidłowo osadzone łączniki,
• brak szlifowania nierówności,
• pominięcie listew i profili systemowych,
• brak ukośnych wzmocnień przy oknach,
• układanie siatki bezpośrednio na styropianie,
• zbyt małe zakłady siatki,
• wykonywanie prac podczas nieodpowiedniej pogody,
• przerywanie nakładania tynku na środku ściany.

Część tych błędów zostaje całkowicie zakryta przez kolejne warstwy. Podczas odbioru elewacja może wyglądać dobrze, a skutki pojawią się dopiero po pierwszych sezonach grzewczych.

Dlaczego warto kontrolować każdy etap prac?

Po wykonaniu tynku nie można już sprawdzić, jak został nałożony klej, czy zachowano zakłady siatki i czy przy oknach wykonano wszystkie wzmocnienia.

Dlatego kontrola powinna odbywać się na bieżąco, przed zakryciem poszczególnych warstw.

Warto sprawdzić przede wszystkim:

1. przygotowanie i zagruntowanie podłoża,
2. sposób nałożenia kleju na płyty,
3. ułożenie termoizolacji wokół okien i narożników,
4. wypełnienie szczelin,
5. rozmieszczenie i osadzenie łączników,
6. zastosowanie profili systemowych,
7. wykonanie wzmocnień diagonalnych,
8. zakłady oraz położenie siatki,
9. równość warstwy zbrojonej,
10. warunki nakładania gruntu i tynku.

Dobra dokumentacja zdjęciowa kolejnych etapów daje inwestorowi wiedzę, co rzeczywiście znajduje się pod gotową powierzchnią elewacji.

Kompletny system i jedna odpowiedzialność za realizację

Ocieplenie budynku powinno być zaplanowane jako całość. Przypadkowe łączenie produktów, wykonywanie poszczególnych etapów przez różne ekipy i oszczędzanie na niewidocznych detalach zwiększa ryzyko późniejszych problemów.

W Alles odpowiadamy za cały proces: dobór technologii, przygotowanie kosztorysu, zamówienie materiałów, organizację prac, wykonanie oraz nadzór nad realizacją.

Dzięki temu inwestor nie musi samodzielnie ustalać, czy problem wynika z materiału, projektu, sposobu montażu czy pracy jednej z kilku ekip. Odpowiedzialność za końcowy efekt pozostaje po jednej stronie.

Co daje prawidłowo wykonane ocieplenie?

Dobrze zaprojektowana i prawidłowo wykonana termoizolacja ogranicza straty ciepła przez ściany, poprawia komfort użytkowania budynku i pomaga zmniejszyć wydatki na ogrzewanie.

Jej efekt zależy jednak nie tylko od grubości styropianu lub wełny. Znaczenie mają również:

• parametry materiału izolacyjnego,
• ciągłość termoizolacji,
• ograniczenie mostków termicznych,
• jakość montażu,
• prawidłowe wykonanie detali,
• stan pozostałych przegród budynku,
• rodzaj ogrzewania i sposób użytkowania domu.

W prezentowanym materiale wskazujemy możliwość uzyskania oszczędności wydatków na ogrzewanie sięgających do 53%. Rzeczywisty rezultat zawsze zależy od stanu konkretnego budynku i zakresu przeprowadzonej termomodernizacji.

Podsumowanie

Wykonanie elewacji w systemie ETICS jest wieloetapowym procesem. Trwałość końcowego efektu zależy zarówno od zastosowanych materiałów, jak i od dokładności wykonania wszystkich niewidocznych później warstw.

Najważniejsze jest zachowanie właściwej kolejności:

1. ocena i przygotowanie podłoża,
2. gruntowanie ściany,
3. prawidłowe klejenie termoizolacji,
4. układanie płyt z przesunięciem spoin,
5. właściwa obróbka okien i narożników,
6. uzupełnienie szczelin,
7. mocowanie mechaniczne,
8. wyrównanie powierzchni,
9. montaż profili oraz dodatkowych wzmocnień,
10. wykonanie ciągłej warstwy zbrojonej,
11. gruntowanie pod tynk,
12. nałożenie tynku cienkowarstwowego.

Na elewacji nie warto szukać dróg na skróty. Szczególnie w miejscach, których inwestor nie będzie mógł sprawdzić po zakończeniu prac.

W Alles wykonaliśmy już ponad 2000 elewacji. Mamy ponad 30 lat doświadczenia, własne brygady wykonawcze i zapewniamy do 10 lat gwarancji, zależnie od zastosowanego systemu oraz zakresu realizacji.

Elewację wykonuje się z myślą o kolejnych dekadach. Dlatego warto zrobić ją raz, zgodnie z technologią i z pełną odpowiedzialnością za końcowy efekt.